ขีดๆ...เขียนๆ...

มาถึงวันนี้ฉันก็ทำงานอยู่ที่บ้านได้มาเกือบ 1 ปีแล้ว ....

ที่บ้านฉันมีธุรกิจเล็กๆ คือ ให้เช่าอุปกรณ์ต่างๆที่เกี่ยวกับโต๊ะจีน

มีโต๊ะไม่มากแค่ 160 โต๊ะเอง

งานเกี่ยวกับการจัดงานเลี้ยงอย่างฉันก็มีช่วงขึ้นลงตามเทศกาล แต่คงไม่ขึ้นลงอย่างเดียวกับราคาน้ำมันแน่นอน(มีแต่ขึ้นไม่ยอมลง) การทำงานทุกอย่างย่อมให้ประสบการณ์กับเราไม่มากก็น้อยแล้วแต่เราจะมองเห็นมัน งานโต๊ะจีนทำให้ฉันรู้ถึงอะไรหลายอย่าง ....

รู้อย่างแรกคงเป็น......

รู้ว่าเบื้องหลังความสำเร็จของงานย่อมมาจากการร่วมมือกันทำงาน

เริ่มตั้งแต่คนประสานงานในส่วนต่างๆ อาหาร เครื่องดื่ม โต๊ะ ภาชนะใส่อาหาร

ของประดับตกแต่งภายในงาน เครื่องเสียง และอีกหลายอย่างมากจนฉันขี้เกียจเขียน ถ้าใครคนหนึ่งไม่ทำตามหน้าที่ตนเองขึ้นมา งานนั่นเจ้าภาพต้องเตรียมเอาสำลีอุดหูไว้ได้เลย เพราะคงจะต้องรับพรจากแขกที่มางานแทบไม่หวัดไม่ไหว เช่น ถ้างานจะเริ่มแล้วดอกไม้ภายในงานยังจัดไม่เสร็จเพราะคนขับรถส่งดอกไม้อู้งาน

ไม่ยอมเอาดอกไม้มาส่งในงาน หรืออาจจะเป็นระบบเครื่องเสียงภายในงานไม่มีคุณภาพทำให้ระหว่าง

การพูดต้องมีคลื่นแทรกตลอดเวลา สุนทรีย์ทางด้านเสียงเพลงบรรเลงขณะทานอาหารอาจจะกลายเป็นมลพิษทางเสียงที่ไล่แขก

กลับบ้านเร็วขึ้นก็ได้

รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าเกินพอดี มีบางงานที่ฉันต้องลงมือเก็บภาชนะเอง แน่นอนฉันต้องได้เห็นอาหารที่แขกกินเหลือไว้ให้ฉันเก็บทิ้งอย่างแน่นอน ยิ่งเดินเก็บอาหารทิ้งขยะก็ยิ่งนึกถึงกลุ่มคนไม่มีอาหารกิน ถ้าคนพวกนั่นมาเห็นภาพที่ฉันกำลังเทอาหารทิ้งขยะหละก็คงต้องร้องไห้อย่างแน่นอน

รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าไม่เหมาะสม มีวันนึงฉันไปงานบวชกับแม่ งานนี้มีโต๊ะจีนประมาณ 30 ชุด เป็นการจัดงานที่วัดแถวบ้านฉันเอง พอฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะก็ลงมือกินออเดริฟที่วางไว้ พอมันเริ่มหมดฉันก็เริ่มไม่มีอะไรทำ สายตาของฉันก็เริ่มมองไปรอบๆงาน

ปรากฏว่าในวัดนี้ก็มีงานสวดศพอยู่ด้วย มีอย่างหนึ่งที่ฉันไม่เข้าใจ พองานเริ่มมีแขกมากขึ้นดนตรีก็เล่นเพลงดังขึ้นพร้อมกับนักเต้นเท้าไฟที่แต่งตัวด้วย

เสื้อผ้าที่ฉันคิดว่างบซื้อเสื้อผ้าคงน้อยมากเลยต้องใส่แต่งต้องเครื่องแต่งกายชิ้นเล็กๆ ก็พากับมาเต้นบนเวที จากเสียงสวดศพที่ฉันได้ยินตอนนี้ถูกเสียงจากดนตรีดังกลบเสียงจนสนิท มันเป็นภาพซึ้งขัดแย้งกันจริงๆ งานบวชจำเป็นด้วยหรือที่จัดแบบยิ่งใหญ่ หลักธรรมที่แท้จริงมันคืออะไร

รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าจัดงานเอาหน้า บางคนที่จัดงานก็มีเงินไม่พอที่จะจัดก็ต้องไปหยิบยืมจากคนอื่นมาจัดงาน หวังแต่เพียงว่าพอเปิดซองแล้วก็จะเอามาใช้คืน แต่บังเอิญจัดใหญ่ไปหน่อยแล้วซองที่ได้ก็ไม่พอกับเงินที่ยืมมาก็เรียกว่าเข้าเนื้อกันไป ส่วนตัวฉันเองค่อนข้างเป็นคนขวางโลก ฉันชอบคิดว่าทำไมเราต้องจัดอะไรที่มันใหญ่เกินตัวด้วย หรือว่ากลัวไม่มีคนชื่นชมกันแน่

รู้หลักการปกครองคน ในจำนวนคนที่พ่อฉันจ้างมาทำงานมีทั้งแก่กว่าและอ่อนกว่าฉัน การที่จะให้คนพวกนี้เต็มในทำงานกับเรานั้นก็เป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก แต่ถ้าทำได้แล้วงานก็จะราบรื่น ฉันใช้หลักการที่ว่าเค้าทำอะไรฉันก็ทำอย่างนั้น เค้ากินอะไรก็กินอย่างนั้น

ถ้าคนในปกครองเห็นเราทำงานด้วยกัน เหนื่อยด้วยกัน เค้าก็คิดว่าใช่ว่าเป็นเจ้าของแล้วจะสบาย มันก็ลำบากเหมือนกันแหละ

รู้ว่าถ้าฉันจะออกมาทำธุรกิจเองนั่นต้องเตรียมตัวอะไรบ้าง มันยากจะสำเร็จถ้าเราไม่อดทนกับมัน ฉันไม่ชอบทำอะไรตามกระแส ชอบทำอะไรในสิ่งที่ตัวเองชอบ และถนัดมากกว่า ตอนว่างจากงานโต๊ะจีนฉันก็มาประดิษฐ์ของเล็กๆน้อยๆไว้ฝากขาย ถึงแม้จะได้เงินไม่มากแต่มันก็ทำให้ฉันรู้ว่าอะไรที่เรียกว่าการลองผิดลองถูก

edit @ 9 Nov 2007 13:09:19 by ทะเลสีฟ้า โลมาสีน้ำเงิน

edit @ 6 Jan 2008 18:54:17 by ทะเลสีฟ้า โลมาสีน้ำเงิน